Het is alweer een tijdje geleden dat ik ben gestart met de Heuvelrughike, een vijfdaagse wandeltocht dwars over de Utrechtse Heuvelrug. Hoog tijd voor een vervolg. Op het programma staan etappe 2, van Hilversum naar Soesterberg en etappe 3, van Soesterberg naar Doorn. Heuvelrughike deel 2 langs landgoederen, stuifzand en Napoleons erfenis.
Vorstelijke bossen en stuivend zand
De 2e etappe van de Heuvelrughike krijgt in de wandelgids als titel mee ´Vorstelijke bossen en stuivend zand´. Vandaag ga ik ontdekken waarom dat zo is. Het begint al meteen goed (niet dus) als ik vanaf de bushalte dankzij een foute interpretatie de verkeerde kant op loop. Na zo´n 10 minuten begin ik te twijfelen en inderdaad loop ik precies verkeerd. Eenmaal terug bij de bushalte heb ik er al 3000 stappen op zitten. Niet zo handig als je weet dat deze etappe nog minimaal 20 km is.

Daarna beland ik in de Vuursche bossen. Ik had geen betere dag in oktober kunnen uitzoeken.

Na dagen van regen is het vandaag zonnig en de herfstkleuren lachen me al tegemoet. Ik passeer de Pannenkoekenvijver die zo heet vanwege de vorm van een steelpan. Daarna loop ik langs allerlei mooie buitenplaatsen.

Na een dik uur wandelen heb ik zin in koffie, maar ik zie op het kaartje uit de gids dat ik het eerste café helaas al ben voorbij gelopen. Ook het tweede plekje passeer ik ongemerkt.
Andere wandelaars op de Heuvelrughike deel 2

Het is een doordeweekse dag en dat merk ik. Tijdens het eerste stuk kom ik nauwelijks andere wandelaars tegen. Bij een bankje bij een open heideveld (de Stulp) raak ik aan de praat met een stelletje dat vandaag ook op pad is. We filosoferen met elkaar over een dode boom die we in de verte zien. En ze vertellen me terloops dat ik ook mijn derde koffiekans, bij de Kuil, heb gemist. Teruglopen zou weer een kwartier heen en een kwartier kosten.

Dit begint een soort van thema te worden vandaag. Ok, laten we dan maar het principe van de uitgestelde behoeftebevrediging van toepassing verklaren. Oftewel hoe langer je moet wachten, des te beter het zal smaken.

Ik doorkruis diverse buitenplaatsen en passeer een mooi landgoed met dezelfde (achter)naam als een goede vriend uit Leiden. Zou hij dan toch van rijke komaf zijn? Dat heeft hij goed verborgen weten te houden. Na een paar uur lopen, ga ik op een boomstronk zitten om een bammetje naar binnen te werken. Ik zie een ander stel voorbij lopen die dezelfde wandelgids hebben als ik. We knikken elkaar toe als een soort teken van herkenning, net als bij bikers en campers.

Ik heb mijn koffiezinnen nu gezet op Landgoed de Paltz, met een galerie en café van Herman van Veen. Maar zover is het nog niet.
Stuifzand van de Soesterduinen

Eerst moet ik namelijk nog even verdwalen in de Soesterduinen. Wat een heerlijk gebied is dit om rond te struinen. Het is niet de eerste keer dat ik hier loop, maar toch is het niet eenvoudig om de route te volgen. Ik spot het stel met het wandelgidsje weer en raak met hen aan de praat. Zij wonen zelf op de Utrechtse Heuvelrug en het leek hen leuk om via deze hike nieuwe wandelpaden in de regio te ontdekken. We fotograferen elkaar en nemen afscheid. Zij weten de weg hier wel, zeggen ze, maar al snel raak ik hen uit het oog.

En jawel, weer heb ik geen idee waar ik heen moet. Er zou hier een oude bunker moeten zijn, maar die is in geen velden of wegen te bekennen. Op goed gevoel loop ik door de stuifduinen en het aangrenzende bos naar de spoorlijn, waar ik de route weer kan oppikken.
Eindelijk koffie op Landgoed de Paltz

En eindelijk is het zover, Landgoed de Paltz, met een heus café. Dat ook nog geopend is vandaag. Bij de galerie van Herman van Veen strijk ik neer en bestel mijn eerste koffie van de dag. Het is inmiddels al bijna 4 uur. Ook het andere wandelstel zit er en heeft net als ik op de bonnefooi de weg door de Soester Duinen hierheen gevonden.

Wat een bijzondere plek is dit! Overal kunst om me heen, goede koffie met red velvet cake en een aardige vrijwilligster die me uitleg geeft over deze plek. Terwijl ze vertelt, zie ik ineens Herman van Veen buiten voorbij lopen. Wat een icoon is deze man. Na mijn koffie loop ik nog een rondje over het landgoed en neem me voor hier terug te komen met mevrouw Vakantaseren.


Hotel Kontakt der Kontinenten in Soesterberg
De laatste loodjes wegen het zwaarst en dat gaat vandaag ook zeker op. Ik heb inmiddels best wel pijnlijke voeten en ik moet nog een kilometer of drie. Koptelefoon op, muziek aan en stoempen maar. Ik passeer de Soester Hoogt waar ik tijdens een Mountainbike-weekend in dit gebied al eens ben geweest. Vandaag ga ik door naar mijn hotel.

Precies om 5 uur, zes uur en 34.000 stappen verder, sta ik voor de deur van Kontakt der Kontinenten. Dit hotel ligt precies op het eind van deze etappe. Ideaal. Na het inchecken, strompel ik naar mijn kamer en ga even op mijn bed liggen. Na een uurtje bijkomen, loop ik naar het restaurant waar ik geniet van een welverdiende maaltijd.

Hotel Kontakt der Kontinenten

Midden op de Utrechtse Heuvelrug, precies op de grens van etappe 2 en 3, ligt het conferentiehotel Kontakt der Kontinenten. Misschien ken je het van een training of cursus die je er hebt gevolgd. Je kunt hier ook overnachten tijdens de Heuvelrughike. Het voordeel is dat je er naast lekker slapen, ook goed kunt eten. En er is een gezellige bar om na al dat gewandel te genieten van een drankje.

Je kunt hier ook een tweedaags wandel-arrangement boeken, inclusief dagschotel en ontbijt. Zelf heb ik hier al eens een mountainbike-weekend gehad. Hoe dat was, lees je in dit artikel.
Check de beschikbaarheid van hotelkamers voor jouw Heuvelrughike of wandeltrip.
Etappe 3 van de Heuvelrughike: van Soesterberg naar Doorn

De volgende ochtend ben ik al vroeg wakker. In plaats van te blijven liggen, lijkt het me niet verkeerd om meteen te gaan ontbijten en op tijd op pad te gaan. Vandaag loop ik naar Doorn, in het spoor van de Fransen, aldus de gids.

Het eerste stuk vanaf Kontakt der Kontinenten is het nog een beetje schemerig in het bos achter het hotel. Daarna loop ik door woonwijken richting de snelweg.

Dit stuk is niet boeiend. Ik steek over een viaduct de snelweg over en bevind me dan weer in het bos. Bij de Kozakkenput, een groot gat, lees ik meer over de geschiedenis van dit gebied. Na de verdrijving van de soldaten van Napoleon, streken hier een aantal Russen neer omdat ze door hun wilde gedrag niet meer in Utrecht mochten blijven. Zij groeven hun eigen waterbron en dat werd de Kozakkenput.

Weer de weg kwijt
Vanaf de Kozakkenput raak ik weer de weg kwijt in dit uitgestrekte bos. Het is erg lastig oriënteren met alle zijpaadjes en aftakkingen. Gelukkig heb ik een eigen app waarop alle stafkaarten van Nederland staan en met behulp van die app, loop ik naar Hofstede Wallenburg, een plek waar ik de route uit de gids weer kan oppakken. In dit gebied heeft het leger van Napoleon jaren doorgebracht. Een van de resultaten van dat verblijf is nog steeds goed te zien.
De Pyramide van Austerlitz

Om zijn troepen te motiveren, verzon een Franse generaal in 1804 een project. Hij was zelf met Napoleon op veldtocht geweest in Egypte en had daar de piramide van Cheops gezien. Dus wat doe je dan als je in Nederland bent? Precies, je bouwt een piramide na, midden in de bossen, met bovenop een houten obelisk. Logisch toch?
De Pyramide van Austerlitz schijnt toegankelijk te zijn voor publiek, maar het is nu al de derde keer dat ik hier voor een gesloten hek sta. De kermis een stukje verderop is wel geopend. Die laat ik links liggen, maar het nabijgelegen café kan wel op bezoekje van mij rekenen.

In dit gebied heb ik al eens gewandeld, maar toch ontdek ik weer nieuwe dingen. De koepel van Stoop ken ik al, maar dat geldt niet voor het Berghuisje van dezelfde eigenaar, bankier Stoop. Hij liet een chalet bouwen in Zwitserse stijl en legde er ook een alpenweide aan. Hier zou ik wel kunnen wonen
De laatste loodjes: 180 treden omhoog

De dag is zonnig begonnen, maar in de loop van de dag begint het te betrekken. Ik merk ook dat ik de wandeling van gisteren nog in mijn voeten heb. Het laatste stuk ben ik daardoor wat minder geïnspireerd. Dat wordt er niet beter op als ik een trap van maar liefst 180 treden bij Zanderij Maarn moet beklimmen. De etappe van vandaag eindigt bij een bushalte in Doorn. Landgoed Zonheuvel is de eindhalte, een plek waar ik voor mijn vorige werk regelmatig ben geweest. Voor vandaag is het genoeg. Ik ga zitten bij de bushalte en wacht op mijn bus naar station Driebergen. Dat was etappe 3 van de Heuvelrughike.
Over de Heuvelrughike (deel 2)
‘In vijf etappes wandel je door de geschiedenis van het oer-Nederlandse stuwwallenlandschap van de Heuvelrug. Welgestelden bouwden er buitenhuizen en Napoleons soldaten bivakkeerden er. Nu wandel je er door uitgestrekte bossen en over heidevelden met eindeloze vergezichten. Een ideaal gebied om te hiken en onderweg de rijke geschiedenis van de natuur en de mens in dit unieke landschap te beleven. Alle begin- en eindpunten zijn bereikbaar met het openbaar vervoer. Nog leuker, doe je rugzak op en loop in 5 dagen de hele Heuvelrughike’ (flaptekst wandelgids).
Het is zeker aan te raden om de wandelgids voor de Heuvelrughike aan te schaffen. De gids bevat kaarten en een routebeschrijving. Dat is ook nodig, want er is geen markering onderweg. Daarnaast bevat de gids ook informatie over diverse interessante plekken die je onderweg tegenkomt en plaatsen waar je kunt overnachten, lunchen en, niet onbelangrijk, koffie drinken. En een mini-veldgids met informatie over planten en dieren die je kunt spotten op de Heuvelrug.
Heb ik je op een idee gebracht?

Vind je dit een leuk artikel? Heb ik je op een leuk idee gebracht? Of misschien heeft een ander artikel van mij je geïnspireerd? Laat dan je waardering blijken en trakteer me op een kop koffie. Want dit artikel is gratis, maar het onderhoud van mijn website is dat niet. Klik op de gele button en het wijst zich vanzelf. Alvast bedankt.
Samenwerking
Voor dit artikel ben ik een samenwerking aangegaan met Hotel Kontakt der Kontinenten. De eindredactie was in handen van Astrid van Unen van U-producties. In dit artikel staan affiliate links.


